در انتظار باران
بچه ها دیکته دارید ، قبولی سخت است هر کسی درس نخواند به خدا بد بخت است بچه ها خسته نباشید ورق ها بالا !
زمانی دور در ایرانشهر همه در بیم نفس در تنگنای سینه ها محبوس همه خاموش و هر فریاد در زنجیر و پای آرزو در بند هزار آهنگ و آوای خروشان بود و شب خاموش فضای سینه از فریاد ها پر بود و لب خاموش و باد سرد چونان کولی ولگرد به هر خانه به هر کاشانه سر می کرد وبا خشمی خروشان شعله روشنگر اندیشه را می کشت شب تاریک را تاریکتر می کرد ... در آن دوران در ایرانشهر همه روزش چو شبها تار همه شبها ز غم سرشار نه در روزش امیدی بود نه شامش را سحرگاه سپیدی بود نه یک دل در تمام شهر شادان بود خوراک صبح و ظهر و شام ماران دو کتف اژدهک پیر مدام از مغز سرهای جوانان، این جوانمردان ایران بود جوانان را به سر شوری است توفانزا امید زندگی در دل ز بند بندگی بیزار و این را اژدهک پیر می دانست از اینرو بیشتر بیم و هراسش از جوانان بود ... در این تاریکی مرموز شهر بی تپش مدهوش چراغ کلبه ها خاموش در این خاموش شب اما درون کوره آهنگری یک شعله سوزان بود لب هر در به روی کوچه ها آهسته وا می شد و از دهلیز قلب خانه ها با خوف سراپا واژه انسان رها می شد هزاران سایه کمرنگ در یک کوچه با هم آشنا می شد طنین می شد صدا می شد صدای بی صدایی بود و فرمان اهورایی ... کف دستانتان را قبضه شمشیر می باید کماندارانتان را در کمانها تیر می باید شما را عزمی کنون راسخ و پیگیر می باید شما را این زمان باید دلی آگاه همه با همدگر همراه نترسیدن ز جان خویش روان گشتن به سوی دشمن بد کیش نهادن رو به سوی این دژ دیوان جان آزار شکستن شیشه نیرنگ بریدن رشته تزویر دریدن پرده پندار اگر مردانه روی آرید و بردارید از روی زمین از دشمنان آثار شود بی شک تن و جانتان ز بند بندگی آزاد دلها شاد تن از سستی رها سازید روانها را به مهر اورمزدا آشنا سازید از آن ماست پیروزی ... خدای عهد و پیمان میترا پشت و پناهم باش بر این عهد و براین میثاق گواهم باش در این تاریک پر خوف و خطر خورشید راهم باش خدای عهد و پیمان میترا دیراست اما زود مگر سازیم بنیاد ستم نابود به نیروی خرد از جای برخیزیم و با دیو ستم آن سان در ویزیم و بستیزیم که تا از بن بنای اژدهکی را براندازی به دست دوستان از پیکر دشمن سراندازیم و طرحی نو دراندازیم
در آن شب از دل و ازجان به فرمان سپهسالار کاوه مردم ایران ز دل راندند نفاق و بندگی و خسته جانی را و بنشاندند صفا و صلح و عیش وشادمانی را نوازش داد باد صبحدم بر قله البرز درفش کاویانی را ...
این شعر قسمتی از منظومه درفش کاویانی از حمید مصدق بود چون خیلی زیاد بود سعی کردم خلاصه ای ازش بذارم. ولی بهتون پیشنهاد میکنم اگه دوست دارید حتما" کاملشو بخونید. ضرر نمیکنید
آی آدم ها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید! آن زمانی که تنگ می بندید یک نفر در آب می خواند شما را... آی آدم ها! و صدای باد هر دم دلگزاتر بدست خود درختی می نشانم به پایش جوی آبی می کشانم کمی تخم چمن بر روی خاکش برای آن کسانی می فشانم که جان خود زکف دادند و رفتند که گویم حقتان رامی ستانم بگویم گر ندا بر خاک کشتند ندایش را به دنیا می رسانم بگویم گر نباشد کاوه اینجا شقایق هست،من جان میفشان نیامد باز نوشدارو به وقتش که سهرابم برفت،خون شد به جانم منم سهرابم ، سهراب باقی بر این کیش ومرام خود بمانم درختم کم کم آرد برگ و باری زند بر سنگ خارا زخم کاری به هر شاخه هزاران برگ روید ز هر برگی بریزد ، لاله روید زهر برگی که اهریمن زما چید هزاران برگ سبز تازه روئید مشت میکوبم بر در
حرف ها مثل هم اند از همه جا می آیند
گاه چسبیده به هم گاه جدا می آیند
جمله ها اکثرشان سخت و دو پهلو هستند
جمله ها مثل دوتا دوست به هم وا بستند
بچه ها روز مهمی است ! بخوانید که من ...
سر قولی که ندادید بمانید که من ـ
ـ دوست دارم جلوی چشم کسی بد نشوید
از خیابان ِ خدا با عجله رد نشوید !
روز ها از پَس ِ هم رد شد و موعود رسید
روز مقبولی و تجدیدی و مردود رسید
دست ِ من بید شد از ترس ِ ... معلم : سر خط
بچه ها حرف نباشد ، بنویسید فقط !
بنویسید خدا بعد بخوانید هوس
« بنویسید قناری و بخوانید قفس »
بنویسید که طوفان و تلاطم شده است
هی بچرخید! خدا پشت ِ خدا گم شده است !
بنویسید زمین سخت غریب است ، غریب
وقت ِ افتادن از این تخت ، قریب است ، قریب !
بچه ها گوش کنید این دو سه خط سنگین است
بنویسید شعف دخترکی غمگین است
روزگاری است تزلزل به تنش زل زده است
چشم های هوس از دور به او پل زده است
بنویسید شعف دخترکی کم پیداست
این همه گم شده اما همه جا غم پیداست!
گرچه بابا غم نان می خورد و ما نان را
آخرین خط بنویسید بزرگ است خدا
...
از یاسر قنبرلو
بپا خیزید
یک نفر در آب دارد می سپارد جان.
یک نفر دارد که دست و پای دایم می زند
روی این دریای تند و تیره و سنگین که می دانید.
آن زمان که مست هستید از خیال دست یابیدن به دشمن
آن زمان که پیش خود بیهوده پندارید
که گرفتستید دست ناتوانی را
تا توانایی بهتر را پدید آرید...
بر کمر هاتان کمر بند،
در چه هنگامی بگویم من؟
یک نفر در آب دارد می کند بیهوده جان، قربان!
آی آدم ها که بر ساحل بساط دلگشا دارید!
نان به سفره، جامه تان بر تن
موج سنگین را به دست خسته می کوبد
باز می دارد دهان با چشم از وحشت دریده
سایه هاتان را ز راه دور دیده.
آب را بلعیده در گود کبود و هر زمان بی تابی اش افزون
می کند زین آب، بیرون
گاه سر، گه پا
آی آدم ها!
او ز راه دور این کهنه جهان را باز می پاید
می زند فریاد و امید کمک دارد.
آی آدم ها که روی ساحل آرام در کار تماشایید!
موج می کوبد به روی ساحل خاموش
پخش می گردد چنان مستی به جای افتاده بس مدهوش.
می رود نعره زنان، وین بانگ باز از دور می آید
و در صدای باد بانگ او رهاتر
از میان آب های دور و نزدیک
باز در گوش این ندا ها:
آی آدم ها!
پنجه میسایم بر پنجره ها
من دچار خفقانم، خفقان !
من به تنگ آمده ام، از همه چیز
بگذارید هواری بزنم:
_ آی !
با شما هستم !
این در ها را باز کنید !
***
من به دنبال فضایی میگردم:
لب بامی،
سر کوهی،
دل صحرایی
که در آنجا نفسی تازه کنم.
آه !
میخواهم فریاد بلندی بکشم
که صدایم به شما هم برسد!
***
من به فـــــریــاد،
همانند کسی که نیازی به تنفس دارد،
مشت میکوبد بر در
پنجه میساید بر پنجره ها،
محتاجم.
***
من هوارم را سر خواهم داد!
چاره درد مرا باید این داد کند.
از شما " -خفته چند! "
چه کســـی می آید با من فـــــریـــاد کند؟
| Design By : ParsSkin.com |
